Ten gest jest dla poezji Srbovej znamienny: wielkie pytania nie są rozstrzygane, lecz sprowadzane do konkretu. Śmierć zostaje zestawiona z kwitnieniem, przemijanie z oczekiwaniem, lęk z zapachem kawy. Nie oznacza to jednak ucieczki od metafizyki. Metafizyka tkwi właśnie w niepozornej na pierwszy rzut oka materii codzienności.